Ik had graag jullie vanaf het tropische Curaçao op de hoogte gehouden van mijn belevenissen, maar eerst lag het internet er hieruit en daarna besloot mij laptop te protesteren tegen de hitte. 

We begonnen de maand november met enkele uren in de lucht. Na 9 uren stonden we op het vliegveld op Curaçao en was het net of we in een oven stapten. De fietsen waren gelukkig meegekomen en de koffers ook.

Na een lange dag (5 extra uren vanwege het tijdsverschil) waren we blij dat we gesetteld waren. De fietsen meteen even in elkaar gezet, nog een hapje gegeten en lekker onder de wol. Ja zelfs in de hitte (buiten) wil je toch lekker onder de “wol” in de airco. Zonder airco kan je het wel vergeten maar met airco is het toch best frisjes.
Op dag 1 hebben we het zwembad en ons park even verkend en zijn we met de supermarkt shuttle bus naar de supermarkt gegaan. Busje in boodschappen doen en weer met het busje terug. Best handig maar je moet de spullen niet te lang aan de tropische temperaturen blootstellen. Onze melk hield het zelfs in de koelkast slechts 1 dag uit. Daarna maar gewoon overgegaan naar de bekende houdbare pakken. 's Middags even een ontdekkingstocht gedaan naar Dasia- wielerzaak op Curaçao om ook even wat lucht in onze bandjes te pompen. We kwamen er al gauw achter dat het niet een echt fiets vriendelijk eiland is en dat de wegen ook zeker wel een nieuw asfaltlaagje kunnen gebruiken. Het was voornamelijk oppassen voor grote gaten, honden, geiten en auto’s.

De volgende ochtend stond een verkenningstrip op het programma. Na wat contact via internet zouden we met een groepje van 5 a 6 fietsen, misschien aangevuld met wat leden van TEC (plaatselijke wielerclub). Echter na ook nog wat geruchtgeving op Curaçao stond er een groep van ongeveer 60 wielrenners en -sters om 8:30 voor de Lions Dive voor een verkenningstocht. Iwan (de organisator van dit gebeuren) had zelfs voor een volgtruck gezorgd met grote koelboxen met koude drankjes. Dat dit alles behalve overbodige luxe was merkten we allen al gauw.

Dit waren wel even andere klimaatsomstandigheden. Voor de triathleten is het vergelijkbaar met Hawaii. 's Ochtends om 6:00 is het al warm en s’avonds om 23:00 zit je nog in je zwempak. Afkoelen, dat doe je in het zwembad: nee fout dat water is ook aardig lauw. In de zee is het lekker en wetsuits zijn onbekend en niet nodig. In een kamer met airco heb je de meeste kans op verkoeling of in de koelcel in de supermarkt ;-). Maar goed na de weersvoorspellingen in Nederland hoor je mij niet meer klagen. Het is gewoon even wennen, alhoewel je je prestatie verwachtingen wel iets moet bijstellen.

Het was leuk om zo een groot stuk van het eiland te verkennen en op de terugweg was het helemaal even genieten op nieuw asfalt. Ook zeker het benoemen waard is de overtocht van Punda naar Otrabanda vise versa. De pontjesbrug lag open en moesten we met zijn allen met de ferry. In eerste instantie werd gedacht dat we niet met zijn allen er in 1 keer op konden maar nee hoor dat ging makkelijk. Hup met zijn allen met fiets op de ferry en naar de overkant. Het gaf in ieder geval ook bekijks. Het was leuk om zo de wielerfanaten die ik alleen nog maar via de mail had “gesproken” nu te ontmoeten en gezichten bij de namen te krijgen. Al met al een geslaagd “evenement”.

's Avonds was het even tijd voor ontspanning en lagen we op een strandbed op Mambo Beach bij de wekelijkse strandbioscoop. Tja dat moet je een keer meemaken natuurlijk. Strandbedjes van verschillende comfort (met of zonder kussen etc). Daar lig je dan op het strand naar een voor een groot beeldscherm naar een film te kijken.

Daarna een kort nachtje want we wilden de volgende dag nog even sightseeing doen en de Christoffel Berg (hoogste berg van Curaçao) op. Met onze grote bolide (zie foto ;-)) toerden we richting het Westen. Helaas stonden we meteen in de file (ja onvoorstelbaar maar waar) op de weg richting Willemstad. Zodoende stonden we nog pas na 9:00 uur aan de voet van de berg. Een wandelroute naar boven zou ongeveer een 60 min in beslag nemen. Het begon met allemaal leuke paadjes maar de hoeveelheid rotsen nam al gauw toe. Het laatste stuk was alleen maar rots en moest je je gewoon met handen en voeten naar boven heisteren. Ik dacht is dit wel de juiste weg? Maar ja hoor dit is de route naar boven. Ik denk dat ze de benaming in de toeristboekjes even moeten aanpassen naar hike route naar de top en slippertjes niet toegestaan. Nu had ik die laatste niet aan maar we kwamen wel mensen tegen die terugkeerden met flipflops.

Het uitzicht was echter prachtig en de weg naar beneden ging makkelijker dan verwacht. Daarna verder nog wat bekeken in het park en daarna verder richting het westen gereden en een echte antiliaanse lunch gegeten bij Jaanchi’s. Natuurlijk wilde ik wel eens leguaan proberen. Waar het naar smaakt, tja ga het maar eens proberen ;-). Het is een beetje kip/konijn achtig vind ik. Wel lekker hoor. Daarna nog even lekker gaan snorkelen bij Grote Knip. Hier ook een stuk verder gekomen in mijn huidige verslaving (de trilogie van Larsson). En kwam er al gauw achter dat ik niet de enige ben. Deel3 moet dan ook gauw nog even gekocht worden bij de Bruna op Curaçao .

Op donderdag hadden we een gratis helikopter vlucht op het programma. Tja altijd leuk ook als is het maar 5 minuten. Ik wilde het nog wel eens meemaken en Willemstad vanuit de lucht zien en Jochem had nog nooit in zo’n ding gezeten. Ook al was het kort, het was zeker de moeite waard. Na de vlucht doorgereden naar Willemstad en daar even de toerist uitgehangen.

Op donderdagmiddag stond het criterium bij ons om de hoek op het programma. Van Hummel, Hoogerland en Feillu stonden van de profs aan de start. Verder allemaal mannen en dan nog Rylana en Sione (moi). Er zat een flink klimmetje in het rondje van ongeveer 1,8 km. Leuk om eens te doen en het ging best goed. De profs waren niet bij te houden maar ik zat samen met Alain Smets (een belgse wielerfanaat) en later nog 2 locals in een groepje. Racen maar.

Op vrijdag was het wederom tijd voor wat sightseeing en bezochten we de grotten van Hato. Na wat twijfels van mij moet ik zeggen dat het zeker de moeite waard was. En hier heb ik dan eindelijk ook een grote leguaan op de kiek kunnen krijgen. Was de hele week al op sluipjacht maar of te laat of het beest lag dood op de weg. S middags konden we ons inschrijven voor de Amstel Curacao Race. We schreven ons in als leden van het Pemasijo-team. Dit is een speciaal voor de ACR opgericht wielerformatie bestaande uit Peter-Mark-Sione-en –Jochem. ;-).
 

Zaterdag dan de grote dag. Start om 14:00, maar rond 13:35 al opstellen in het startvak. De profs niet natuurlijk die zaten nog lekker in hun airco kamertje. Nou ik was al bijna gekookt voor de race. Dan uiteindelijk de “gelimiteerde” start tot het ziekenhuis. Voor een grote groep ging dit al te hard en was de eerste schifting al gemaakt. We stonden in het begin al te ver achter de profs en bij het ziekenhuis ging het meteen over in een vliegende start en waren de profs meteen weg. Ik probeerde een plekje te krijgen in de tweede groep. Helaas begon het na 10 km een beetje te regenen en was de grote rotonde in het parcours spek en spek glad. Als de wegen nat zijn op Curaçao is het net een ijsbaan. Gewoon niet voor te stellen en moet je echt stapvoets fietsen. Niet alleen een bocht is moeilijk maar probaar ook maar eens rechtdoor te fietsen. Enkele valpartijen maar gelukkig geen ernstige dingen. De groep viel hierdoor wel uit elkaar maar ik kon nog net aansluiting krijgen en was de rest van het parcours en de race gelukkig droog.

We pikten nog een paar op gedurende de race die nog een poging tot het volgen van de profs hadden gedaan. Het was een groep met zowel locals, ex profs en schaatser/entertainer Erik Hulzebosch. Er werd goed doorgereden en bij de finish bleken we “slechts” een kleine 10 minuten achter de profs de finish te passeren. De Pemasijo teamleden (zie foto links waar we gehusseld staan: masipejo) zijn allemaal gefinisht en alles is goed vastgelegd door de Susan(vriendin van Mark) en Paul (vader van Peter) die een goede ondersteuning waren voor het team. Fantastische race en ik heb echt genoten. S Avonds nog de after party en toen was het al weer de dag van vertrek. Fietsen inpakken, nog even de stad in en weer naar huis. Brrrr weer een klimaatschok.

Binnenkort zal mijn wall of fame aangevuld worden en ook gauw weer nieuws over mijn plannen voor 2010!