Vorige week woensdag vond het DK (Districts Kampioenschap) Tijdrijden Noord - en Zuid-Holland plaats in Bleiswijk. Nee, ik ben niet verhuisd! In het wielrennen wordt je district niet bepaald door je woonplaats, maar de plaats van de club waarvan je lid bent. En voor de non-geografen; Arkel ligt in Zuid-Holland. Dit district wordt vaak gezien als het zwaarste (grootste concurrentie) district. Dat dit onderdeel in de wielerwereld geheel nieuw is, bleek uit het feit dat ik daar zonder rollerbank en tweede inrijdfiets aankwam.  Euh, tja weer wat geleerd ;-).

Aan de start stonden dus ook een grote groep dames en de echte tijdrit cracks. Met de Jan van Arckel waren we ook met 4 vrouw (Marieke, Wilma, Sigrid en ik) sterk vertegenwoordigd. Ik mocht van ons de spits afbijten en had de pech dat de dame voor me had afgemeld. Niet 1 maar 2 minuten dus met de voorgangster. Echter deze dame ging de strijd aan op een wegfiets zonder opzetstuur dus wie weet toch nog iets om op te richten in het tweede rondje. Een minuut klinkt weinig, maar je moet een heel stuk harder fietsen om die dicht te rijden.

De afstand zou 17,4 zijn, maar ik had bij een proefrondje al gezien dat het rondje langer is en ook nog eens niet geheel ongevaarlijk. Ik was in de veronderstelling dat het parcours afgezet zou zijn.  Laden en lossen van vrachtauto’s ging gewoon door en niet de weg maar het fietspad was onderdeel van het parcours en daar kon je ook nog wel een verdwaalde fietser op een huis-tuin-en-keukenfiets tegenkomen.

Het mocht de pret niet drukken. De start was trouwens van een schavot, waarop je jezelf aan een beugel moest vasthouden en dan afduwen bij 0. Euh, inderdaad weer wat geleerd, maar dat kan nog wel beter. Maar wegwezen en trappen. Geen idee wat er achter je gebeurd. Vrachtautootje, fietsertje, beetje lastig maar het gaat allemaal goed. Nou ja goed in de zin van geen ongelukken. Ook deze discipline moet je trainen! Ik mag dan wel veel tijdrijden gedaan hebben, maar dat was vaak 100 km plus en dat is toch wel in een hele andere zone fietsen dan deze 19 km. Alles behalve comfortzone. En daarnaast had ik net 3 keer op mijn racemonster gezeten, want het trainen voor de koersen neemt al veel tijd en energie.

Ik had wel het idee dat ik gauw verzuurde en na een snelle bike-fit bij David van Footconnection, bleek dat het zadel behoorlijk te laag stond. Die maandagavond dus gauw nog even testen en dan op woensdag de tijdrit. Al met al dus een perfecte voorbereiding, ahum. Ondanks het niet comfortabele, de wat mindere bochten op de fietspaden reed ik toch geen slechte tijd. Koedoorer won met Bruins 2 en van Gogh 3. Ik eindigde op een 9^e plaats net voor Sigrid. Marieke werd 12 en Wilma 18.

Op zondag 15 mei maakte ik nog een klein uitstapje naar de Triathlon. De Hellas Angels 2 zochten nog een 4^e teamgenoot voor de UTT Enschede en dat kon ik toch niet weerstaan. Moest dus even nog wat pool time en beetje run time inplannen. De UTT is een teamtriathlon waarbij je s ochtends individueel een hele korte Triathlon doet  en ’s middags nog een teamtriathlon (als team alles samen doen) over een iets langere maar ook nog korte afstand.

Ik had besloten maar niet 2 keer te gaan wisselen met de schoenen en dus had ik toeclips op mijn fiets gemonteerd en ging ik fietsen op mijn loopschoenen. Ik dacht minder tijd te verliezen met op loopschoenen te fietsen dan 2 keer te moeten wisselen. Mijn eerste wissel was schrikbarend, maar de tweede redelijk snel. Het fietsen ging niet helemaal super met de schoenen maar ik denk toch een goede keuze. Het zwemmen was overleven en het lopen ook erg zwaar. Echter ik wist nog een 6^e plaats te bemachtigen. Toch best een prestatie.

Helaas hadden we als team pech en reed één van de Hellas Angels 2 lek. Hierdoor had ze een tijd van 45 minuten (tegenover 28 minuten vorig jaar) en was onze teamtijd van de ochtend dus een stuk hoger. De vier tijden worden namelijk bij elkaar opgeteld en door 2 gedeeld. De 7 beste teams zitten in de finale serie. Normaal gesproken hadden we hier in gezeten en dat was ook ons doel, maar nu moesten we het doen met een 17^e plaats.

Echter dit betekende niet dat we ’s middags niet ons best gingen doen. We hadden een goede strategie op de fiets (waaronder Sione lekker veel op kop maar niet te hard aanzetten na de bochten en niet boven de 35). Aan het laatste heb ik me niet altijd gehouden natuurlijk en Roosje heeft het keurig gedaan in het wiel! Daarna nog 5 km lopen. We mochten 1 verliezen: de 3^e tijd telt. ’s Middags hadden we de 3^e vrouwenteamtijd gezet. Als, als, als….. Ik weet dat bestaat niet, maar doe het lekker toch.  We hadden op het podium kunnen staan. Maar tja in de triathlonwereld geen volgauto’s dus moet je zelf wisselen, maar in tegenstelling tot wielrennen kun je dan wel (bijna) altijd weer finishen.

Gisteren met Joran even op het NK parcours wezen trainen in Ootmarsum. We hadden erg geluk met het weer en kunnen het rondje nu wel dromen! Wij vrouwen zijn natuurlijk wel multitaskers, dus we hebben de was daar gelijk ook maar even buiten gehangen ;-). Vandaag weer een goed gesprek gehad bij Gijs, onze mental coach. Op het fietsje terug naar Ruinen en daar goed uitrusten en slapen voor morgen: De Ronde van Zuid Oost Fryslân.