Het weekend van 24 en 25 april begon met een vervelend telefoontje van het thuisfront dat mijn beppe (oma voor de intellectuelen ;-)) erg slecht werd. We waren druk in het huis bezig en ik zou s middags koersen maar beppe ging nu even voor. Echter de huisarts was niet veel later langs geweest en ze had nog een hele sterke pols dus het kon nog wel dagen duren. Na een tijd als een kip zonder kop rondgelopen te hebben, uiteindelijk besloten dan toch maar eerst te koersen in Wortel (Belgie) om vervolgens meteen door te gaan naar het noorden. Een wereldreisje maar tja.

Gelukkig had mijn ‘kleine’ ;-) zusje het eten klaar voor ons en konden we daarna met zijn allen meteen naar haar toe. Helaas kon ik geen contact meer met haar krijgen en was ze erg hard achteruit gegaan. Erg moeilijk om haar daar zo te zien liggen. Ze kon laatste dagen nog nauwelijks slikken en nu lag ze daar maar al heel ver weg. Toen we nog geen half uur thuis waren, belde mijn moeder al dat ze overleden was. Ik weet zeker dat ze heeft geweten dat haar klein dochters er waren geweest. Triest maar voor haar zeker beter zo. Eten ging al niet meer dus ze zou alleen maar slechter en slechter eruit gaan zien en moeten lijden. Nu leek ze nog echt op beppe en zal ik me haar ook zo herinneren.

De volgende dag op weg naar huis ging het toch wel erg kriebelen om toch ook de geplande criterium van die dag in Zaandam te gaan rijden. Mijn beppe zou dat ook zo gewild hebben. Op het laatste moment toch naar Zaandam gegaan en de criterium uitgereden. Door de koers van de dag ervoor en alle emoties en slechte nachtrust was het geen eitje maar ik kon wel finishen. De 1 na laatste ronde zat ik ook goed voorin maar tja dan schiet iedereen toch nog weer overal tussen door en langs en zat ik weer buiten de top 20 en dus nog geen punten.

Op maandagavond kwam ik er toch achter dat ik geen superwoman ben en was ik helemaal kapot van het hele weekend. Op donderdag moesten we terug naar het noorden voor de crematie. Een hele mooie maar wel emotionele dienst. Op vrijdag richting Luxemburg voor 2 UCI wedstrijden. Wedstrijden van een hoog niveau. Klaar om echt mee te kunnen absoluut niet maar had als doel de wedstrijd(en) uit te rijden.

Op zaterdag eerste een ronde van 54 km met daarna 6 plaatselijke rondes van ongeveer 10 km. Na ongeveer 20 km was er een valpartij voor me en ik kon geen kant meer op. Ik dacht nog nee niet weer. In mijn ooghoek zag ik ook ploeggenote Kimberly vallen. Ik stond op en dacht het valt mee. Pakte mijn fiets maar die liep aan. Ketting erweer op maar ging er weer af en schakelsysteem stond weer helemaal scheef. SHIPS. Daar wij volgauto nummer 28 hadden (van de 29, wat een geluk bij de loting L) duurde het even voordat ik op de reserve fiets zat. Grrrr. Eenmaal terug tussen de autos had ik geen flauw benul wat ik moest doen.

Ik dacht zo snel mogelijk naar auto nummer 1, jury voorbij en aansluiten. Nou dat werd dus een energie verspillende actie. Dan was ik weer bij auto nummer 10 dan weer bij 17 dan weer bij 8 etc etc. Telkens als ik dacht ik ben er bijna zetten de autos weer aan en bonjourde ik weer een paar achteruit. Uiteindelijk na een lange achtervolgingsrace wist ik aan te sluiten. Zo even een paar minuten bijkomen en zien dat ik naar voren kom dacht ik. Ha nog geen 100 meter verder rechtsaf en hup grote klim. Mijn benen ontploften zowat en einde verhaal. Baalde als een stekker.

S avonds bleek ik toch weer last van mijn ribjes te krijgen, maar gelukkig niet heel erg. Verder wat wondjes en een hele mooie paars/groen/gele tatoo net boven de heup. Lang leve het wielrennen!

Zondag, regen, regen, regen. Voor de start was het een tijdje droog maar eenmaal in het startvak begon het weer te plenzen. Vandaag moest ik vooraan staan bij de start, daar na een neutralisatie van een kleine kilometer er meteen een klim van 5 km zou komen. Ik vroeg met Kimberly naar het startvak en stonden we aardig vooraan. Echter het was een beetje onduidelijk waar de startlijn precies was en voordat ik het wist sloten de andere dames gewoon van voren aan. He hallo. Ja Sione wakker worden wielrennen is geen eerlijke sport. Twee teamgenoten stonden nog achter me en een zei tja kun je wel druk maken maar tja is niet anders. Nog geen 30 sec later gaan ze opzij en sluiten aan de zijkant voor aan. En wie staat er nog tussenin achteraan ja MOI!

Daarna nog geen 500 meter op weg en door het vele water gaat er een dame in de bocht onderuit. Ik kon er omheen maar de eersten van de groep begonnen bijna aan de klim en ik wad de neutralisatie nog niet eens uit. Ik dacht ik moet een wiel pakken. Echter na eerste stuk klimmen ging het naar beneden en was het best gevaarlijk door het vele water. Ik zat goed op te letten maar niet meer op het wiel en weg was ze al. Er vielen gaten voor me en ik kon ze niet dicht rijden. Niet te geloven dag 2 nog erger dan dag 1. Ik had hem helemaal zitten maar ben doorgereden. We waren met een aardig groepje maar de meeste dames wilden niet rijden. Ja hallo we moeten toch terug naar het finish gebied. Samen met een Australische renster Braidy het meeste werk gedaan en nog flink tempo doorgereden.

Een weekend om snel te vergeten. Hoewel mijn knie, rib en elleboog herinnerden me deze week er nog wel aan. En ook in mijn koppie. Maandagochtend had ik het even helemaal gehad. Wat een …….. sport. Maar goed na veel lieve smsjes en woorden van vrienden met vooral de woorden je moet geduld hebben, techniek en tactiek moet je leren en je komt net terug van een gebroken rib, ben ik woensdag afgereisd naar Limburg om te genieten in de heuvels. Het weer zit echter niet meer dus het zal bij 2 dagen blijven. Op naar de volgende koers. Zondag omloop der Kempen.