Zo dat was even een tijd stil rondom mijn website. Waar hing ik nu weer uit? Nou via de Dolomieten, Caldonazzo meer naar de Ventoux. Dit niet op de fiets maar in de 3 gebieden veel gefietst en tot dit hoge getal aan hoogtemeters gekomen.

Het liefst was ik natuurlijk op 26 juli gestart in Lake Placid, maar tja dat mocht niet zo zijn. De vrijdag na mijn 1/8 in Utrecht wilde ik voor het eerst weer een klein stukje joggen maar dit werd een wederom niet leuke ervaring en op dat moment besloten de loopschoenen voor de komende weken in de kast (liefst was ik erop gaan springen, aan trekken, door plee spoelen, door papierversnipperaar halen etc) te gooien. De schoenen kunnen er natuurlijk ook niets aan doen maar mijn frustratie was op het kookpunt en de tranen vloeiden ook even. Na een probleemloze 5 km in Utrecht was dit wel laatste wat ik had verwacht.

Op laatste moment besloten de Giro delle Dolomiti te gaan rijden in Italie. Een 6-daagse met etappes varierend van 65 tot 153 km met in elke etappe een klimtijdrit. Een perfecte voorbereiding: hele dag in de auto op zaterdag met veel files om 20:15 s avonds pas aankomen, alles opzetten, eten, slapen en dan op zondag om 8:00 starten. Heerlijk kunnen acclimatiseren aan de hitte en bergjes: NOT. Zoals gewoonlijk dacht ik, ach valt wel mee, maar daar kwam ik toch wel even achter. Eerste 3 dagen waren goed zwaar, maar toen gelukkig de rustdag. Echter de dag na de rustdag stond de langste klimtijdrit (19 km) op het programma en was het die dag ook nog eens 38 graden celcius. Die dag ging ik dus helemaal kapot en dit had ook weer gevolgen voor de 5e etappe die tevens 153 km was met 4 bergjes. De laatste dag was genieten want het gat naar de nummers 1 en 2 was te groot en de 11 minuten die ik op de nummer 4 had zou ik niet zo verliezen in de laatste 10,5 km klim. Besloten om dus maar lekker naar boven te rijden. Zo dat was genieten en zo een bergje naar boven rijden is toch wel wat leuker en aangenamer .  Uiteindelijk dus een 3e plek en een grote overlevingsmand met allerlei streekproducten, een helm en flessen (hik) wijn rijker. Al met al een geslaagde tour met 6 mooie etappes met totale afstand van bijna 670 km en ruim 16,000 hoogtemeters. Hele goede verzorging onderweg en elke dag een bordje pasta op het einde of na de laatste klim.

Op zondag na de tour nog even een leuke bergwandeling en op maandag richting het Caldonazzo meer. Heerlijk meer om in te zwemmen qua afstand en temperatuur. Hier ook weer prachtig kunnen fietsen en op woensdag 2 keer de Monte Baldone opgefietst. Dit was nl het parcours van een cyclo op zondag. Achteraf had ik hem beter niet kunnen verkennen en mijn benen wat rust kunnen geven na de Tour en voor de cyclo maar tja...  Op zondag daar de Granfondo Charly Gaul gereden. Deze organiseren ze als eerbetoon aan de legandarische, solo finish van Charly Gaul op de Monte Bandone tijdens de Giro d'Italia. Het begon met ruim 40 km vlak/vals plat waarnaar de Monte Bandone vanaf Aldeno beklommen moest worden. Vervolgens een "vlak" stuk door een vallei. Waarnaar de Monte Bandone nogmaals beklommen moest worden vanaf Aspremonte. Iets korter qua kilometers maar stuk steiler. Wat een tocht. Kwam uiteindelijk op zo'n 130 km met ruim 3500 hoogtemeters. In het tussenstuk kwam ik helaas alleen te zitten en duurde het zo'n 30 min dat 2 mannen me achterop kwamen. "Don't you have any assistance?". No?? Ben er lekker achter gaan zitten voor dat stuk en begreep later ook de vraag. Bijna alle dames hadden een paar mannetjes bij hun voor assistance. Het is daar echt een sport en dit jaar was deze granfondo een regionaal kampioenschap. Tja daar kan ik dan in mijn uppie ook niet tegenop. De laatste 2 km voor de finish kreeg ik zelfs nog kramp, maar gelukkig kon ik dat er nog een beetje uitrekken. Toch te weinig (sport) drank gedronken. Bij de laatste post was ik nog gestopt en dacht dat ze me sportdrank in bidon hadden gedaan. Echter bij de eerste slok bleek het zoete ice tea te zijn. Volgende keer ook gewoon een hele verzorgingsploeg mee.

Nee nog niet helemaal genoeg gefietst, want we gingen nog even via de Mont Ventoux. Hier zouden we de laatste 3,5 dag verblijven en dan terugrijden naar huis. En tja als je dan de eerste 2,5 dag vakantie neemt en je wil hem van alle 3 kanten opfietsen dan blijft er niets anders over omdat de laatste dag te doen. Op donderdag 6:00 dus vanuit Malaucene naar boven. Het was nog een beetje schemerig, maar  heerlijk qua temperatuur en lekker rustig. Ik haalde slechts 1 fietser in en op de top was het ook heerlijk rustig. Dit keer had ik wel verzorging en kon ik op de top mijn bidonnetjes omwisselen. Het was al lekker qua temperatuur maar voor de afdaling had ik toch wat moeten aantrekken. Shakend op mijn fiets kwam ik uiteindelijk verkleumd beneden in Bedoin. Hier even weer een stempeltje halen (tja zo'n dwaze actie laten we dan meteen maar even vastleggen) en omhoog voor de tweede maal. Inmiddels was het al een stuk drukker en waren er genoeg mensen die omhoog cq omlaag gingen.

In het eerste gedeelte van de klim kwam ik aan de praat met een "doelgenoot". We zijn heerlijk kletsend omhoog gereden, wat misschien niet door elke klimmer nou gewaardeerd werd. Zo voordat ik het wist waren we het bos door en op het kale stuk. Tweede keer op de top, nu  hier ook een stempel halen nog even e-mail adres uitgewisseld voor de foto's en naar Sault. Wat een rotafdaling, slecht wegdek en je moet grote stukken gewoon meetrappen. En als verrassing moet je de laatste ongeveer 1-2 kilometer weer klimmen om in Sault te komen. Hier had ik erg veel zin in iets lekkers. Het werd een Tarte de Myrtille bij de boulangerie. Aanrader. Vervolgens op voor de 3e en laatste klim. Het was inmiddels al erg heet en de eerste gedeelte van de klim last van de hitte en de vliegen. Het laatse gedeelte lag gelukkig wat in de schaduw en was ook bijna vlak dus dat was lekker doorkachelen. Je komt 6 km onder de top weer uit op de zelfde route als vanuit Bedoin. Dit is nog even weer wat steiler maar al bekend. Inmiddels is de berg ook 1 grote mierenhoop dus je kan lekker van fietser naar fietser rijden. En dat is 3! Het voordeel dat ik zo vroeg was vertrokken was dat ik op het heetst van de dag gewoon lekker in het zwembad kon plonsen.

Dat was dat dan weer. Het zwemmen en fietsen dus lekker kunnen onderhouden en nu na 4 weken rust het lopen maar weer eens proberen. Overal maar triathlonuitslagen en ik sta wederom aan de zijlijn. Ik zou toch graag weer eens aan de startlijn staan!