Op 16 mei stonden we aan de start van de Jean Nelissen Classic in Vianden. We waren op vrijdag al richting het zuiden gereden en overnachtten op een camping in Duitsland. Het weer was regenachtig en het had daar de hele week al geregend. Echter de voorspellingen voor zaterdag waren droog dus daar gingen we maar vanuit. Een prachtige tocht met nihil vlak. Je was net lekker afgedaald en daar ging je weer. We waren met een groepje gestart maar de klimcapaciteiten lagen iets verspreid dus vormden zich vanzelf groepjes. De mannen met wie ik op pad waren zouden allemaal de 165 km (bij de start kregen we gratis 5 km extra ivm wegopbrekingen) rijden. Tja en uiteindelijk aan het einde van dag zie je maar weer wat het sterkste geslacht is , want de heren waren allemaal gedoucht en wel toen ik op de camping terug kwam. Mijn tellertje kwam uiteindelijk uit op 181 km met 4300 hoogtemeters. Aardig tripje. Gelukkig ging het fietsen lekker, hoewel ik een beetje moest uitkijken met niet te veel trekken bij het klimmen.

Het Hemelvaartweekend zouden we naar Frankrijk en daar ook een kwart doen. Daar we de smaak weer te pakken hebben van lekker fietsen in de heuvels pikken we op donderdag nog de korte versie van de Steven Rooks Classic mee. Ook een schitterende tocht die startte vanuit Maastricht. Ik heb al vaker in Limburg e.o. gefietst maar kwam nu toch op hele mooie plekken waar ik nog nooit geweest was. En onderweg zat er nog een klimtijdrit in op de Drovenval. Nog nooit van gehoord maar ik weet nu wat voor klim dat is. De tijden werden geklokt dmv een chipsysteem en zo kon je later zien hoe lang/kort je erover gedaan had. Uiteindelijk (was eerst als heer 29e) bleek ik de snelste dame te zijn. Ach dat doe je weer goed. Daarna door naar Frankrijk. Ik had hier gehoopt een kwart te doen maar helaas, het lopen ging niet. S ochtends nog paar minuutjes geprobeerd maar dat ging al niet. Met pijn in mijn hart besloten niet te starten en maar weer terug naar huis. Precies een jaar geleden was het daar waar ik mijn laatste triathlon deed en was mooi geweest als ik nu had kunnen starten aan een nieuwe periode, helaas!

Het lopen  gaat nog steeds niet en het blijft  nu echt doorzeuren. Ik ben er eigenlijk wel helemaal klaar mee nu. Ik ben op aanraden nog contact opgenomen met Sportarts Peter Vergouwen. Ik had geluk en hij wilde en kon mij gauw zien.Hij heeft ruim de tijd voor me genomen en een uitgebreid onderzoek gedaan. Volgens hem is het geen hernia of liesbreuk maar zijn de hefspieren/abductoren wel veel te zwak. Ik mag nu elke dag 15 minuten oefeningen doen en als pijn vrij ben minuutjes hardlopen afwisselen met wandelen. Verder helpt sportfysio David Everts in het herstel van de huidige probleemgebieden.

Niet iets om blij van te worden. Vorig jaar stond ik al grotendeels langs de zijlijn en dat lijkt zich nu te herhalen. Nu het seizoen in volle gang is, word ik nog meer met de feiten op de neus gedrukt. De defnitieve streep erdoor wordt alleen nog tegengehouden, omdat er eigenlijk nog een paar dingen op mijn verlanglijst staan en ik er eigenlijk ook niet op deze manier een punt achter wil zetten. Meelevende en steunende mailtjes helpen ook zeker om nog even door te "vechten". Moet me nu dus proberen te concentreren op herstel en blijven hopen dat ik nog eens kan genieten tijdens de triathlon.

Nu eerst weer op naar het zuiden. We hebben de smaak van de heuvels helemaal te pakken en zullen zondag Tilff -Bastogne-Tilff fietsen.