Zo eindelijk dan eens een verslagje Lanzarote. De internet mogelijkheden waren spartaans in ons hotel. Een euro voor 10 minuten en dan wel bruto want voordat je in de inbox bent, is er al wat tijd verstreken. Op een half uur lopen had het cybercafe schappelijke prijzen maar dit past niet meer in het slapen-eten-trainen programma.

Het weer liet ons helaas een beetje in de steek. Het weer van vorig jaar was dan ook niet te overtreffen maar evenaren deed het het lange na ook niet. Veel bewolking en wat graadjes frisser en zelfs af en toe grauwe donkere wolken die dan ook nog wel wat vallen lieten. Maar we kwamen er om te trainen (nou ja zonnen stond geloof ik ook erg hoog in het vaandel bij een der atleten) en dat is zonder te veel schuiven gewoon gelukt als gepland.

Het kamp begon voor sommigen een beetje stroef zonder fietskoffersleuteltjes en zonder schema maar uiteindelijk kwam het allemaal goed (zal geen namen noemen he nieuwe benjamin ;-))

Ik had zelf een pittig trainingsschema daar ik over 6 weken de Ironman op Lanzarote wil doen. Ik had nu dus mooi de gelegenheid om het parcours te verkennen. De wind was echter goed krachtig deze weken en moest zelf bergaf doortrappen om beneden te komen. Dacht toen wel even waar ga ik aan beginnen? Het fietsen bleek ook iets zwaarder te gaan in de tweede week doordat het achterwiel af en toe aanliep door een slag in het wiel veroorzaakt door een paar losse spaken. Gelukkig was er een groep triathleten uit Duitsland waarvan 1 (Peter, ook nog eens half Nederlander) fietsenmaker was geweest en het euvel vakkundig verhielp, waardoor ik de stage nog kon afmaken.

Twee weken hard trainen zitten in de benen. De laatste 3 dagen waren nog wel even zwaar als toetje. Met een 2,5 uur loopie met daarin 20 km hoger tempo (het tempoblok kon ik gelukkig samen met Bas doen) daarna nog even zwemmen en half uurtje op de boulevard losgefietst. Dag daarna het Ironmanparcours fietsen en s avonds nog even 30 min loszwemmen en op de dag erna nog 4 uren fietsen en aansluitend 2 uren lopen. Weer voor het eten nog even 20 min loszwemmen. De weken ervoor ook al een pittig schema dus zo'n toetje voel je dan wel.

Echter de zwaarste beproeving kwam nog. De volgende ochtend zaten we nl om 7:00 langs de kant van de weg te wachten op de bus. Bas en Erik Simon waren vast naar het vliegveld met de fietsen in de taxi daar er verbazingwekkend (ahum) weer eens moeilijk gedaan werd over de fietsen. Toen kwam er een reisorganisatie miepie ons vertellen dat de bus niet kwam en dat we niet eerder dan 23:30 die avond zouden vliegen. Waaattt? Weer alle koffers terugslepen naar het appartement waar we uiteindelijk nog tot de avond in mochten. B &ES op het vliegveld hadden inmiddels ook het nieuws gehoord en besloten van nogmaals fietsengesleep af te zien en daar te bivakeren tot de vlucht. Zij liever dan ik dacht ik maar kwam er al gauw achter dat hier ook niet veel meer te beleven was. Onze rokkenjager lag weer bij de vrouwen en alles zat ingepakt dus het was een beetje hangen en slenteren.

Uiteindelijk raceden we net voor of om 1:00 van Lanzarote. Het was vliegtuig in op een plek gaan zitten, taxien en wegwezen. 7:15 eindelijk thuis en helemaal gaar. Het heeft me ruim 2 dagen gekost om weer beetje fit te voelen. Helaas geen leuke afsluiting dus. En dat allemaal door een birdstrike (een vogeltje die tegen vliegtuig was gevlogen) tenminste dat is ons verteld.

Behalve de vermoeidheid had ik ook een paar erg stijve benen over gehouden aan de 16,5 uren vertraging. Gelukkig was Adrie bereid zijn lunchpauze op te offeren (en Sanne eigenlijk ook) om ze even te behandelen. Dit was echt toppie en dus muchas gracias beiden.