Na een wat onrustige nacht gingen gisterochtend rond een uurtje of 4 de luikjes open en ¨begon¨de 70.3 van Monaco. Zal gelijk even uitleggen wat 70.3 inhoudt. Het is de som van de totale afstand van alle " disciplines samen in miles (en dit is niet alleen voor de leken want ook veel triathleten blijken dit niet te weten dus bij deze).

Na het ontbijtje, om een uurtje of 5 inpakken en op naar Monaco. We waren er eerder nog niet zo snel als nu, maar misschien ook niet zo verwonderlijk om dit tijdstip op zondagochtend?!

Al gauw bleek dat ik in mijn handen mocht knijpen dat mijn fietsie er nog stond. Het aantal gestolen fietsen fluctueerde nog al maar uiteindelijk bleek het om 14 fietsen te gaan oa van topfavoriet Mc Cormack. De organisatie en atleten probeerden nog een vervangende fiets te regelen en sommigen deden dus mee op onbekend materiaal. Snap nog steeds niet hoe dit mogelijk is, want als er ergens wel op elke hoek een agent loopt is dat wel in Monaco.

De start werd hierdoor uiteindelijk met 15 min uitgesteld. Om 7.15 ging dan het startschot en konden we de zee inrennen. Helder water maar wel een beetje zout. Het zwemmen ging erg goed en kwam als 2e dame achter Sybille Matter uit het water.

Na ongeveer 300 meter moet je zorgen dat je geniet van het vlakke, goed op de fiets zit en wat gedronken hebt, want dan ga je meteen omhoog. Het eerste deel van fietsen ging lekker aan het einde iets minder naar mijn gevoel. Op de eerste klim kwam de sterk fietsende jonge francaise Robin me al gauw voorbij. Ze fietste ook al gauw naar de eerste positie en bleek later ook bijna dezelfde fietstijd als Thurig vorig jaar te hebben.

Alexandra Louison (winares Ironman Nice en 2e Embrun) haalde me net voor het parc fermee bij en begon met een hoog tempo aan het lopen. Dacht die zal zo Embrun wel in de benen voelen maar nee hoor ze denderde alle dames voorbij om zelfs de overwinning nog te pakken. Het loopparcours ging over het formule 1 parcours van Monaco en als je dus volgende keer goed oplet op TV weet je hoe dit parcours eruit ziet.

4,5 ronden moesten afgelegd worden en je mocht of nou ja moest 5 keer naar boven naar het casino. Inmiddels was de temperatuur ook weer opgelopen tot 30+ en was ik blij met het stuk tunnel in het parcours. Het lopen ging wel goed maar zit echt in de Ironman versnelling en was niet zo tevreden met mijn tijd. Maar goed als ik in de versnelling van gisteren nou op Hawaii kan doorlopen tja dan hoor je mij niet klagen ;-)

Uiteindelijk wist ik als 5e in de toch sterk bezette wedstrijd te eindigen.

Wel een goed georganiseerde wedstrijd qua verzorging etc Het fietsparcours is echter niet geheel onveilig. Even dagje bijkomen hier en nog genieten van het prachtige weer en uitzicht en dan morgen terug. Dan nog precies 4 weken voordat ik weer in het vliegtuig stap voor het hoofddoel van dit seizoen. Au bientot