Ten eerste wil ik mijn excuses even aanbieden voor de lange periode tussen nummer 5 en deze editie. Er was echter, zoals sommigen misschien op mijn website hebben kunnen lezen, ook niet veel te melden. Ik wachtte steeds maar op uitslagen en hoopte dan te kunnen vertellen hoe lang en wat ik nog zou gaan doen. Echter dat liep anders.

Trainingen:
Afgezien van het zwemmen en fietsen hebben de looptrainingen lange tijd op een nihil stand gestaan. Na mijn terugkomst uit de Verenigde Staten kreeg ik vage buik en rugklachten die alleen opspeelden bij het hardlopen. Tijdens het zwemmen en fietsen had ik nergens last van. In eerste instantie dacht ik aan een kleine scheefstand oid, die na enkele behandelingen bij de fysio wel opgelost zouden zijn. Op dat moment waren er nog even twijfels of ik nog een andere Ironman zou doen of dit jaar voor het NK in Stein zou gaan en dan het WK in Almere en het WK in Clearwater. Al gauw werd duidelijk dat het iets langer zou gaan duren dus werd het Ironman verhaal voor dit jaar gesloten. Echter de klachten werden alleen maar erger en verschillende onderzoeken brachten steeds maar niet het gewenste resultaat: een oorzaak van de vervelende klachten. Sportartsen zaten met handen in het haar en ik werd een beetje aan mijn lot overgelaten. Het hele seizoen bleek al gauw verloren. De zwem en fietstrainingen gingen ondertussen gewoon door, maar na zo’n lande doeloze tijd gaat de scherpte in de trainingen er wel een beetje af. Uiteindelijk kwam ik bij therapeut Meine Veldman terecht en die constanteerde dat ik nog steeds scheef stond. Naar enkele behandelingen lijkt het nu toch weer de goede kant op te gaan. Ik ben in ieder geval weer aan het lopen en heb in middels mijn eerste 90 minuten duurloop er weer op zitten. Het gaat allemaal nog rustig en het toch nog steeds niet klachtenvrij, baart nog wel enige zorgen. Echter de klachten zijn nu voornamelijk na het lopen aanwezig en lijken wel minder te worden. We gaan dus voor de opbouw en ik krijg extra krachtoefeningen. Het blijft een raar verhaal, maar zolang ik maar weer kan lopen nu en plannen maken voor het volgend seizoen word ik al een stuk vrolijker. De therapeut en trainer Frank Senders hebben er alle vertrouwen in en daar moet ik me maar aan vastklampen. Er was nog een beetje verontrusting over de lage rugwervels maar na een second opinion op maandag, bleek daar zeker niets mis te zijn. Die avond werd dan ook nog besloten toch naar Florida af te reizen. Frank zit hier al bijna 2 weken en zo kunnen we een goede start maken aan de opbouw van de oefeningen en de loopomvang. Bij een lekker klimaatje, zonder andere afleidingen, extra rust en goede omstandigheden moet het hopelijk weer snel de goede kant op gaan. Mocht het erg goed gaan dan zal ik misschien zelfs nog starten op het WK 70.3 in Clearwater op 8 november. Hiervoor had ik me in mei al gekwalificeerd.

Wedstrijde:
Daar triathlon uit 3 disciplines bestaat en lopen daar 1 van is, heb ik sinds jaren een zomer zonder wedstrijden meegemaakt. Niet iets om blij van te worden. Toen het toch wel erg begon te kriebelen en ik het erg miste, heb ik in het najaar nog maar enkele wielerwedstrijdjes gedaan. Zo werd ik in de Henk Lubberding Classic 3^e en bij de Gerrie Knetemann Classic 2^e. Laatst genoemde bleek alleen de tijd te tellen van het kopje van Bloemendaal. Deze was veel korter dan geinstrueerd bij een medegroepsrijder en dus had het harder gekund. De nummer 2 had het slimmer aangepakt die had ruim een uur langer over de hele tocht gedaan maar was op het klimmetje sneller. Tja dat is nou wielrennen, niet altijd de sterkste wint. Verder nog een koppeltijdrit gereden.

Vooruitblik:
2,5 week Florida met misschien Clearwater als toetje. Verder heb ik het schaatsen weer opgepikt en train ik nu gezellig bij SVU. Een uurtje techniek in de week is voor mij absoluut geen overbodige luxe. Wie weet kan ik voor volgend jaar een wintertriathlon inplannen??