Eerste triathlon sinds 8 maanden
De eerste maand van het jaar 2009 is alweer omgevlogen. Het lijkt ieder jaar nog weer sneller te gaan. Waar zijn die dagen dat je je nog wel eens verveelde denk ik dan. Hoewel in Inzell hebben we dat weer eens beleefd. Ik was een paar dagen geveld door het griepvirus. Buiten een prachtig zonnetje en heerlijk weer en binnen alleen een paar muren en zo’n TV waarop je kan zien dat die Amerikanen toch allemaal wel een heel aardig woordje Duits spreken. Blijkbaar hadden ze ook allemaal net wat last van de keel want hun stemmen waren wel wat anders. ;-). Tja en dan is zo’n Ferienwohnung toch wel wat aan de kleine kant. In het verslag hieronder meer.

Wedstrijden
Na een goede 10 km in Linschoten eerst dus een weekje op de ski piste geweest. Het was weer even wennen na ruim 3 jaren maar het was toch wel weer erg leuk. Gelukkig alles heel gehouden en goed weer gehad.

Daarna gingen mijn hamstrings om de beurten demonstreren en kon ik helaas niet nog een 10 lopen en heb ik in Egmond het atb-en afgezegd en de halve marathon als trainingsloop moeten doen. Egmond is altijd een gezellig weekend en een soort triathleten reunie na de winterslaapjes. Maar het is toch leuker om de combi te kunnen doen en het als wedstrijd te lopen.

Weissensee/Inzell
We gingen eerst 3 daagjes naar de Weissensee, altijd nog op het verlanglijstje om daar eens te schaatsen en goed te combineren met Inzell. Helaas de Weissensee niet echt kunnen zien: 2,5 dag non-stop sneeuw gehad. Op het kleine meer veel scheuren, maar gelukkig werd op het grote meer nog een baan getrokken en hier schitterend ijs. Helaas werd de sneeuwval steeds heftiger en bleef het daar bij 1 keer schaatsen. Verder wel lekker langlaufen met al die verse sneeuw. Het kon de pret niet drukken. Het noro-virus echter wel. Op onze reisdag naar Inzell hoorden we bij het ontbijt over de vele zieken binnen de groep. Hier en daar een roddel dat iemand het thuisfront al “noro-virus ziek “ had verlaten. Fijn! Diezelfde ochtend voelde ik me nl al niet zo lekker, maar dacht dat het de vermoeidheid was daar mijn tapering vanaf woensdag zou beginnen.

Na 1 lange tunnel kwamen we van de sneeuw in de zon en in Inzell arriveerden we in een prachtig blauwe lucht met een heerlijk zonnetje. Echter ook een rommelde maag. S’avonds was er geen ontkenning meer aan en de hele nacht goed ziek geweest. Woensdag als een dood vogeltje op de bank en gauw overleg met de trainer. Veel drinken, iets voor die “Durchfall” en een saunaatje om het eruit te zweten. Dit leek de goede remedie want op donderdag voelde ik me goed en het schaatsen op de mooie ijsbaan in Inzell ging heerlijk.

Zo die blonde dame kan goed schaatsen zeg. Nog geen tel later kom ik langs Jochem en vraagt of ik Anni Friesinger al gezien heb. Ah, het kwartje valt. Verder rustig aan gedaan, ‘s middags was het echter alweer mis en was ik toch iets te optimistisch geweest en op vrijdag weer futloos de dag wat doorgeworsteld. S’ avonds maar weer vroeg op bed en morgenvroeg maar kijken of het verstandig is te starten of niet. Het koppie wil wel maar het lijkt weer eens niet mee te zitten. Op zaterdagochtend voelde ik me in ieder geval een stuk fitter. Echter de vraag was of het lichaam nog wat energie had voor een wedstrijd. Prachtig weertje, mooi parcours maar na een toch nog redelijk looponderdeel was bij het fietsen de energietank al gauw leeg. Doorgaan zou ik wel! Een tweede plaats achter de Nederlands Kampioene Wintertriathlon is dan uiteindelijk ook niet slecht maar er had meer ingezeten. Nou hopen dat alle euvels nu eindelijk voorbij zijn en op herkansing in maart bij de wintertriathlon in Groningen. (Misschien komt dit stukje sommigen bekend voor. Het is een stuk uit de column die visie van uit de Meppeler Courant.)

Vooruitblik
Aanstaande zondag gaat het racefietsje weer eens van stal en in de fietskoffer verdwijnen. Samen met trainer Frank Senders zullen we een 10-daagse fietsstage afleggen op Mallorca. Daarna zal ik nog meedoen aan het NK Cross en een halve marathon lopen. Tenslotte de wintertriathlon van Groningen zoals hierboven al vermeld en daarna zullen de koffers weer gepakt worden om met een deel van het Davilex team naar (waarschijnlijk) Italie voor een specifieke triathlonstage. Tja dus de komende maanden zal ik me niet hoeven te vervelen ;-).

Waar is de auto nou?	Ah daar is ie