Wintertriathlon Groningen
Voor mij was de wintertriathlon van Groningen de laatste keer op het ijs voor dit winterseizoen. Alhoewel de voorbereidingen voor de tweede wintertriathlon dit seizoen niet vlekkeloos verliepen stond ik in ieder geval wel fit aan de start.

Mijn hamstring gooide 1,5 week voor de start even weer roet in het eten. Het lijkt wel of ze er geen zin meer in hebben. Dat was dus geen halve marathon. Echter na wat fysio-behandelingen en massages bleek ik weer klaar voor de start op zaterdag 14 maart. Tijdens de duurloopjes een paar dagen voor de wedstrijd had ik geen last en dus klaar voor de start. Op woensdag was ik vast naar het noorden afgereisd om nog even lekker door pap en mam verwend te worden. Op woensdag met mams nog even naar de ijsbaan in Groningen (even het ijs verkennen ;-)) terwijl paps mijn auto eens even helemaal schoon maakte. S avonds bordje eten klaar, tja heerlijk toch even.

In Groningen was het net een reunie. Tijdens het inlopen voelde alles goed en een paar steigerungen gingen ook erg goed. Zin in de start en kom op maar. De eerste ongeveer 1,5 km gingen goed en ik zat bij 2 dames die het looponderdeel van hun team deden. Toen plots pats hamstring. Nee he dacht ik. Even gestopt en toen maar even verder gedribbeld om te kijken hoe dat ging. Zat daarentegen ook zo’n beetje op het verste punt van de start/doorkomst dus tja wat moest ik. Door gejogd en dat ging eigenlijk best redelijk. Dacht kijk elk rondje wel weer hoe het gaat en kan dan altijd nog uitstappen. Net mijn 2^e triathlon sinds eeuwen en dan nu alweer afgelopen? Met de hoop dat ik met fietsen en schaatsen niet veel last zou hebben was het kiesjes op elkaar en door joggen.

De 10 km toch af kunnen werken. Toen op de fiets. Bij het aanzetten moest ik even oppassen maar verder was het goed te doen. Ik bleek wel bij de dames op de eerste plaats te fietsen. De tweede ronde was de wind toch sterker geworden en nu met mijn hammie was het wel even oppassen, maar even doorzetten dus. Toen terug in het parc fermee en schaatsjes mee en op naar de ijsbaan. Het ijs op en rondjes draaien. De meeste van de 54 rondjes alleen geschaatst. Ook nu was het in de bocht soms oppassen dat het er niet inschoot en ik niet de bocht uitvloog maar ik wist me op de been te houden. Met nog ongeveer 10 rondjes te gaan schreeuwde mijn moeder me even wakker met “draaien” te roepen. Bleken al even mannen achter me te zitten. Oh ja laat ik ook nog even lekker schuilen. Zo nog een paar rondjes kunnen meeliften. De laatste 3 rondjes weer zelf en op naar de finish.

Voor het eerst sinds mei 2008 toch weer een overwinning maar niet 1 met een goudenrandje.  Wel veel supporters, de trouwe pap en mam, Jochem, Hellasers met aanmoedigingen, van mijn oude clubbie en nog veel meer. Al kon ik er dit keer niet echt van genieten toch is het leuk om aanmoedigingen te horen!

Echter wel wat stress nu daar ik op maandag op trainingsstage zou naar Italie. Op maandagochtend nog even snel langs de fysio, weeer snel naar huis inladen en op weg naar Italie. Hopend op beter weer, lekkere heuveltjes en een beter wordende hamstring.

Trainingsstage Italie
De reis liep voorspoedig. Het vinden van een overnachting wat minder, maar ook allemaal weer gelukt. We waren een lekker stuk doorgereden en de volgende dag waren we dan ook rond de middag op plaats van bestemming. Wij zijn Gerbert vd Biggelaar, mede teamlid Davilex en Esther de Vries, lange afstand triathlete en ik.

Hoewel het niet altijd korte mouwtjes, korte broeken weer was, hebben we over het algemeen goed trainingsweer gehad. Esther was na deze week ook specialist bandjesverwisselen en spande de kroon met zo’n 7(?) lekke banden. We zaten vlakbij Cesenatico, geboortestad van Pantani, en in het achterland kon heerlijk in de heuvels gefietst worden. Hoewel af en toe was het ook even wel heel erg steil. Door alle hamstring commotie had ik vergeten mijn bergverzetje er nog op te doen dus ik moest er met een 39-25 tegen op klauteren. Met zulke percentages mag het wel een tandje meer zijn ;-).

In de eerste week moest ik het een beetje rustig aan doen met mijn hamstring maar in de tweede week ging het weer helemaal goed en kon ik ook alweer lekker wat loopkilometers maken. Al met al een goede stage.

Weekje France
Een klein weekje thuis en toen alweer een weekje naar de Franse Ardennen om hier 2 duatlons te doen voor mijn franse club Charleville Triathlon Ardennes. De snelheid zit er bij het lopen, na die vele terugslagen, helaas nog niet weer in, maar het was een goede training en ook weer een goede ervaring om even weer aan de wedstrijden te ruiken. Beide keren wist ik wel de hoogste ranking van het team te halen en gelukkig zonder hamstring problemen. In de week tussen de 2 wedstrijden had ik de gelegenheid om lekker te trainen. Familie Morlet en Laurence en Nicolas bedankt voor de gastvrijheid.

Heerlijk op het fietsje de heuvels in richting Belgie en heerlijk onverhard door het bos op en neer. Daarnaast heb ik ook goed mijn Frans kunnen oefenen, wat me ook zal hebben bij de cursus Frans die ik momenteel volg.

Nu even weer een ruime week thuis en dan op naar Lissabon. Hier doe ik mijn eerste triathlon van dit seizoen. Op zaterdag 25 april start ik bij de halve Triathlon van Lisboa. In topvorm zal ik helaas nog niet verkeren, daar de blessure toch hardnekkiger is dan wij in december/januari gehoopt hadden. Gelukkig ben ik voor de halve niet de snelheid nodig als in de Franse duatlon Grandprix en gaat het lopen de laatste kleine 4 weken goed en heb ik toch nog wat kilometers kunnen maken. Het zal een goede test zijn en we zullen zien hoever ik kom.

Groetjes Sione

*foto’s van Wintertriathlon Groningen met dank aan Frits Riemersma