Had die dag ook totaal geen goede benen en na een stuk alleen te hebben gereden kwam ik toch weer in een groepje met o.a. teamgenotes Debby en Josephine. Samen met hun en nog een deel van het groepje (rest had geen zin meer) waar we nu in zaten hebben we de grote ronde uitgereden. Erg jammer. De overige teamgenoten deden het goed en er eindigden zelfs 4 bij de eerste 30!

In de week na Omloop der Kempen had ik zeer erg zere/zware benen en was ik niet helemaal fit. Een zitje van ruim anderhalf uur in de stoel van de tandarts maakte het allemaal niet beter. Op Hemelvaartdag toch naar Lekkerkerk gegaan om nog een criterium te rijden maar bij de start werden we op nummer gezet en ik stond lekker achteraan. Kwam dus al gauw aan het jojo-en en dat trokken mijn benen uiteindelijk niet meer. Wel doorgereden en nog keer aangesloten maar de koek was op.

Vervolgens een weekendje in Limburg wezen fietsen en ook vooral gerust, want de beentjes hadden vakantie nodig. Op maandag weer in de tandartsstoel, maar hij kon niets vreemds ontdekken en volgens hem was het niet ontstoken. Na de noodkroon een beetje af te hebben gevlakt kon ik weer naar huis.

Vanaf dinsdag was het heerlijk weer en heb ik mijn lichaam wat rust gegund. De kies wilde nog niet helemaal meewerken en moest dus doorgaan met mijn ibuprofen kuur. Zaterdag dan het criterium in Rijssen. Een gezellige dorpsronde en er waren gasten van Dolmans van de vestiging in Borculo. Een groot deelnemersveld met een aantal sterke rensters en het gas ging er meteen op. Harstlag op maximaal en maar trappen. Helaas kwam ik weer aan het jojo-en en lukte het me niet naar voren te rijden. Nadat ik gedubbeld was kon ik nog wel even aanhaken bij een kopgroepje. Dit gaat veel constanter en dan ik wel aardig meerijden.Het duurlichaam heeft de tijd nodig om aan deze interval, krachtexplosies te kunnen wennen.

Janneke en Eyelien wisten in de top 15 te finishen. Na de koers hadden we een buffet met de gasten.

Koersen en niet helemaal fit

Omloop der Kempen gestart maar wederom niet gefinisht. Er was weer een flinke valpartij na een kilometer of 20. Gelukkig kwam ik niet in aanraking met het asfalt maar moest wel helemaal in de ankers en half van de fiets. Helaas was mijn ketting er ook af en kwam Sione weer tussen de auto’s. Niet meer nieuw voor me, maar zeker ook niet prettig. Gelukkig wist ik terug te komen naar het peloton. Maar goed en dan? Zo’n 200 dames en hoe kom je dan naar voren? Iedereen weet ook dat er versmallingen komen en de kasseien strook waar je dus goed voorin moet zitten. Zat dus ook te ver van achteren en het brak op meerdere plaatsen. Chips.

Had die dag ook totaal geen goede benen en na een stuk alleen te hebben gereden kwam ik toch weer in een groepje met o.a. teamgenotes Debby en Josephine. Samen met hun en nog een deel van het groepje (rest had geen zin meer) waar we nu in zaten hebben we de grote ronde uitgereden. Erg jammer. De overige teamgenoten deden het goed en er eindigden zelfs 4 bij de eerste 30!

In de week na Omloop der Kempen had ik zeer erg zere/zware benen en was ik niet helemaal fit. Een zitje van ruim anderhalf uur in de stoel van de tandarts maakte het allemaal niet beter. Op Hemelvaartdag toch naar Lekkerkerk gegaan om nog een criterium te rijden maar bij de start werden we op nummer gezet en ik stond lekker achteraan. Kwam dus al gauw aan het jojo-en en dat trokken mijn benen uiteindelijk niet meer. Wel doorgereden en nog keer aangesloten maar de koek was op.

Vervolgens een weekendje in Limburg wezen fietsen en ook vooral gerust, want de beentjes hadden vakantie nodig. Op maandag weer in de tandartsstoel, maar hij kon niets vreemds ontdekken en volgens hem was het niet ontstoken. Na de noodkroon een beetje af te hebben gevlakt kon ik weer naar huis.

Vanaf dinsdag was het heerlijk weer en heb ik mijn lichaam wat rust gegund. De kies wilde nog niet helemaal meewerken en moest dus doorgaan met mijn ibuprofen kuur. Zaterdag dan het criterium in Rijssen. Een gezellige dorpsronde en er waren gasten van Dolmans van de vestiging in Borculo. Een groot deelnemersveld met een aantal sterke rensters en het gas ging er meteen op. Harstlag op maximaal en maar trappen. Helaas kwam ik weer aan het jojo-en en lukte het me niet naar voren te rijden. Nadat ik gedubbeld was kon ik nog wel even aanhaken bij een kopgroepje. Dit gaat veel constanter en dan ik wel aardig meerijden.Het duurlichaam heeft de tijd nodig om aan deze interval, krachtexplosies te kunnen wennen.

Janneke en Eyelien wisten in de top 15 te finishen. Na de koers hadden we een buffet met de gasten.