Dag 2 bestond uit een tijdrit in Gemert. We waren op tijd aanwezig zodat we nog even het parcours konden verkennen. Een parcours met veel bochten en drempels. Grote delen geen asfalt en stuk door woonwijk met ook haakse bochten. Naar mijn mening niet echt een top parcours. Om 17:41 was het aan mij de beurt om de 20,5 kilometer zo snel mogelijk af te werken.

De start vind ik toch best altijd weer spannend van zo'n podium. Het eerste deel bestond uit een haakse bocht en daarna veel drempels. Daarna ook iets langere rechte stukken en kwam ik beetje in het ritme. Helaas was ik de avond/nacht ervoor erg verkouden geworden en miste ik wat lucht. Echter mijn doel was onder de 30 minuten. Keurig dan toch als je uitkomt op 29:59 ;-)! Dit bleek uiteindelijk goed voor een 43e plek. Niet slecht in dit veld.

Daar de regels in het wielrennen wat verschillen van de triathlon moest ik een korter zadel en fiets ik sinds kort op een ism zadel. Al langer over gedacht ook ivm het zitcomfort, maar nu eindelijk dan ook een feit. De eerste keer erg wennen en sleutelen maar nu heerlijk!

Na een goede nachtrust op naar de 3e etappe Breda-Breda - 115 kilometer. Het was de hele ochtend al regenachtig en kwam soms met bakken uit de lucht. Vlak voor de start was het gelukkig even droog en we stonden goed vooraan in het startvak. Tijdens de koers begon het alweer gauw te regenen en was het soms erg glad. Op de kasseienstrook was al de eerste valpartij en er zouden nog velen volgen! Na de eerste kasseienstrook was er een groep weg van een kleine 30 vrouwen.

Ik kon de rest van de koers goed voorin rijden en het ging lekker. Willeke had het zwaar en had wat aanmoedigende woorden nodig.Marieke en Jet waren gevallen maar wisten weer terug te komen. Het peloton viel af en toe helemaal stil en ik dacht dit gaat erg lang duren zo. De laatste 5 kilometers gingen door Breda en ik dacht goed voorin blijven rijden.

Net binnen de laatste 3 kilometers maakten we opnieuw een bocht naar rechts. Voorzichtig want het was weer glad door de regen. Een renster kwam binnendoor in de bocht en pats onderuit en nam alles naar buiten toe mee. $%$#$@%%!! Ik stond weer op en voelde meteen dit is mis.Ik was erg boos! Zei iets wat niet voor herhaling vatbaar is, pakte mijn fiets, ging erop zitten en "fietste" naar de finish. Afrader, alles behalve prettig! Wel binnen maar wist dat dit ook de laatste finish zou zijn voor deze HLT. Tranen meer van frustratie en boosheid dan pijn op dat moment! Onzinnig dit! Waarom nog deze risico's???

Spoedeisende hulp, foto's, beetje zorgen van de arts over mijn wond in buik boven mijn heup. Daar kan ik mee doorfietsen dacht ik, dus niet belangrijk. Gelukkig niets inwendigs en waarschijnlijk een stuur in gekregen. Maar sleutelbeen doormidden! Mutella en pijnstillers als voorschrift. Terug naar het hotel, geholpen door "zuster" Petra om even te kunnen douchen: erg fijn!! Daarna opgehaald en naar huis. Nu verslaafd aan de roze M&M's en paracetamol en erg afhankelijk van anderen. Niets voor mij. Word wel steeds handiger om dingen met 1 hand te doen, maar alles kost meer tijd, zoals het typen bijvoorbeeld. Echt fantastisch voor mejuf geduld ;-)!

Baal enorm dat ik de tour niet heb kunnen afmaken! Nu rustig houden en zorgen dat het goed geneest. Nieuwe doel, deze maand weer stukje kunnen fietsen!