Op zaterdagochtend vroeg ontbijt en op weg naar Bogatynie in Polen voor de tijdit. We waren vroeg vertrokken, maar stuitten op een Umleitung. Simpel gewoon de bordjes met U volgen. Nou dit was nog niet simpel en we kwamen steeds weer op hetzelfde punt uit. We kregen dus gratis en voor niets een toeristische tour. Na 2 rondjes toch mar even gevraagd en bleek dat we een stuk fietspad moesten nemen en dan zo weer op de andere weg uit kwamen. De dame zei al het lijkt of je daar met de auto niet in kan, maar het kan toch. En inderdaad. We waren echter nog ruim op tijd en konden zo nog even stukje infietsen en op de tacx "warm" rijden. Inrijden is hier het betere woord, want het was allesbehalve koud daar.

Een tijdrit over 21,2 km over een weg op en neer en heen en weer. Daar ik de eerste dagen niet helemaal toppie fit was en dus ook niet veel meer te winnen had in het klassement, ging ik weg met de opdracht zuinig rijden. Ook waren er vorig jaar enkele rensters geweest die helemaal kapot waren na de tijdrit en in de middag etappe hierdoor 15 minuten verloren. Rondom omslagpunt met pieken tijdens het klimmen. Nog even lichte comotie voor de start, daar mijn tijdritfiets afgekeurd werd. Ze waren hier opeens erg streng en mijn zadel en dus ook stuur moesten 3 cm naar achteren daar je achter het bracket moet zitten. Nou daar ging de effectiviteit van de trainingen van maandag en dinsdag. Bij de herkeuring kwam ik er doorheen en kon ik beginnen aan de tijdrit met last minute nieuwe zit. Ondanks dit alles ging het heerlijk en had ik me keurig aan de opdracht gehouden. De tijd was achteraf ook nog goed voor een 33e plek (4e Nederlandse). Kupfernagel won en was 2 minuten sneller dan ik. Echter zij moest die middag wel opgeven.

Na de tijdrit een heerlijke lunch en terug naar Rumburk voor de start van de middag etappe. Een etappe bestaande uit 4 rondes met een totale afstand van 93 kilometer. Best pittig na de tijdrit. Daarnaast kwam ik na ongeveer 5 kilometer erachter dat het asfalt in Tsjechie ook hard is. Een ambulance wilde van achteren het peloton voorbij, maar er was nauwlijks ruimte. Alles zat dicht opelkaar in de klim. De dame voor mij stuurde flink naar rechts en ik kon geen kant meer op. Dus boem. Met mijn kin op het asfalt, bidons weg. Snel opstaan, 1 bidon oprapen, ketting er weer op en klimmen maar weer. Wat bloedsmaak in mijn mond, door de tand door de lip, maar verder geen schaafwond te zien. Wel een erg zere pols maar ik had vandaag een betere dag en finishte in de eerste groep. Inmiddels was ik gestegen na de 50e plek in het algemeen klassement. En ook weer heerlijk bont en blauw. Echter niets vergeleken met een van de vallen in de Tour die dag later plaatsvonden. 

Na opnieuw een lekkere maaltijd, werden we nog even verzorgd en was het de noodzaak om zoveel mogelijk rust te krijgen voor de ochtend etappe van zondag. De laatste etappe over 98 kilometer met een aanloop rondje van zo'n ruim 50 kilometer en dan nog 3 keer de Vapenka. Onderweg dacht ik echt hoe kom ik dat ding nog 3 keer op, maar in de koers kan je altijd nog even wat meer. De laatste keer omhoog zat ik wat te ver van achteren maar ik kon in een klein groepje op 00:39 over de finish komen. Vandaag was ook weer een slagveld voor sommigen en waren er weer afvallers. Uiteindelijk werd ik 42e in het algemeen klassement op 8 min 59 van de winnares, de Australische Amanda Spratt. 

Van de Jan van Arckel finishten verder Marieke den Otter (39e) op 8min 20, Sigrid Kuizenga (40e) op 8min 31 en Wilma Korevaar (79e) op 44min35.  Marieke, Sigrid en ik finishten dus binnen een minuut van elkaar en we kwamen daardoor in het ploegenklassement tot een 11e plek. Eerste Nederlandse team van de deelnemende Nederlandse teams. Een mooie prestatie.

Na de koers konden we nog even douchen en lunchen bij de school en toen hop in de auto en terug naar Nederland. Nu even goed bijkomen en herstellen. Over 10 dagen opnieuw een etappe koers in Limousine, Frankrijk.