Zo de beentjes liggen lekker omhoog, laptopje op schoot en even bijkomen hoor. Het was even twee weekjes buffelen. Eerst een week naar de Alpen samen met hellas collega Erik. De reis verliep voorspoedig en snel maar wel veel regen onderweg. Gelukkig konden we de tenten droog op zetten en dat was achteraf gezien wel een wondertje.

Na 3 jaren niet meer met een tentje op pad geweest te zijn, werd het tentje goed op de proef gesteld. Nou hij is nog waterdicht ;-). Een kleine 1100 kilometer rijden en dan nog honden en katten die uit de lucht komen vallen (welke engelse heeft die gezegde bedacht?). En ook nog kou kleumen in de slaapzak.

Maar goed tussen de buien door en soms helaas erin toch lekker genoten van de bergen en de omgeving. Een maal al shakend de Alpe d’Huez af, maar ach na een warme douche toch weer een voldaan gevoel daar de rest van de trip droog was verlopen en er lekker wat kilometertjes en hoogtemetertjes gemaakt waren.

De camping zat erg vol met fietsers en er kwamen ook nog steeds meer bij. Iedereen dacht weerman/vrouw te zijn en elke dag morgen is het beter. Zoals gewoonlijk kwamen de voorspellingen niet altijd uit. Gelukkig dan op vrijdag, na een ochtendbuitje, een heerlijke dag.

Op zaterdag reed ik als toetje op een zware trainingsweek nog de Marmotte. Het was s ochtends om 7 uur nog wat frisjes maar het bleek al gauw dat de voorspelde 30 graden wel uitkwam. Bij Camiel vd Bergh hoorde ik voor vetrek al van deze voorspelling en dacht ja ja nog ver weg. Maar eenmaal onderaan Alpe d’Huez stond de zon heerlijk op de 21 bochtjes te branden. Bloedje heet. Hoe zo eerder heen om te acclimatiseren? Heb 5 keer moeten stoppen gedurende de tocht om mijn bidonnetjes te vullen en zelfs nog een keer in bocht 7.

Uiteindelijk toch een uurtje sneller dan 5 jaren geleden. Over 5 jaren dus maar eens weer proberen ;-).

Daarna afgelopen week een aantal dagen in het noorden getraind. Even weer in de oude vertrouwde omgeving gefietst en natuurlijk ook meteen even familie en wat vrienden bezocht. Deed me even goed! Als toetje vanochtend meegedaan aan de Kromme Rijn Triathlon in Utrecht.

Dacht vanochtend hoe ga ik dit doen?, voelde mijn benen al aardig bij het opstaan maar het ging toch eigenlijk wel lekker. Alleen de wissels daar valt niet over naar huis te schrijven. Bij de lange afstand natuurlijk ook van minder belang, maar dit was wel erg (schaam, schaam).

Het was leuk om de clubwedstrijd mee te kunnen doen en onderweg natuurlijk ook vaak aanmoedigingen van vrijwilligers (lees Hellas clubgenoten) bedankt. Ook Jan Stolk wist het weer leuk aan elkaar te praten. En daarnaast natuurlijk ook nog eens heerlijk weer! Trusten.