Gisteren een mooie maar erg zware dag. Het was de afgelopen weken nog niet zo warm geweest als gisteren en vanaf de start was het strak blauw met een hete felle zon.

De kou van het water in lac Verney viel me nog mee. Ik heb het wel eens kouder gehad zoals bv in 2006 in de Nieuwkoopse plassen. Heerlijk helder water, bijna drinkwater. Het zwemmen ging goed en kwam als 3e dame op de kant. Dat was even wankelen, want je moest meteen schuin omhoog naar het parc fermee. Even wennen en weer het evenwicht vinden van horizontaal naar verticaal. Het wisselen gaat al een stukje sneller met mijn nieuwe Helix. Krijg hem nu een stuk sneller uit. De eerste dame zat een kleine 4 minuten voor me en de nummer 2 niet te ver en ik passeerde haar in het parc fermee. Echter ze kwam me al gauw voorbij sjeesen, ja echt sjeesen. Dit bleek later ook zo te zijn daar maar weinig mannen sneller dan haar fietsten.

De nummer 1 uit het water haalde ik aan de begin van de eerste beklimming in en lag toen even tweede. Werd echter al gauw ingehaald door het lichtgewichtje francaise die vlak achter mij het water was uitgekomen. Echter ze reed niet ver van me weg en we kamen paar keer weer dichtbij elkaar in de buurt, maar ik besloot mijn eigen race te rijden en me niet op te laten jutten. Op de tweede beklimming Col d'Ornon was het erg heet. Hier stond de zon pal op je te branden. Het was zeker een kwestie van goed verzorgen.

Na de afdaling van de Col d'Ornon was het bijna einde wedstrijd. De vrijwilligers hielden het verkeer goed tegen maar plots kwam er een toer-, spookfietster recht op me af. Ik dacht dit wordt botsing maar door allebei andere kant uit te sturen kon ik net op de fiets blijven. Denk dat mijn hartslag hier wel even het hoogst was. Door het dorp was het gevaarlijk en stuitte ik op een grote vrachtauto die boomstammen vervoerde. Balen dus en had dus even oponthoud.

Onderaan bij de Alpe d'Huez stonden allemaal nog campinggasten en kon ik met hun aanmoedigen aan de klim beginnen. Op de Alpe stonden ook nog vele triathleten, supporters die me aanmoedigen altijd leuk! Tijdens deze beklimming liep ik steeds verder in op de nummer 2 en kon haar de laatste bochten inhalen. Ik wist echter dat ze een snelle loopster was dus maar kijken of ik haar achter me kon houden.

Ze kwam even wat dichterbij maar toen werd het gat weer als na de wissel. Op het einde probeerde ze nog te versnellen maar ik had ook nog wel wat over dus veel dichterbij kwam ze niet. De eerste was na de ruime voorsprong op de fiets niet meer te achterhalen dus een tweede plaats was het hoogst haalbare en moet ik denk ik zeker tevreden mee zijn. Het loopparcours was een zeer zwaar parcours met aardig wat hoogtemeters, dit was dan ook terug te zien in de looptijden. Volgens Marijke was het loopparcours minder zwaar als in Stein. Nou dacht ik tijdens de wedstrijd deze mening kan ik niet met je delen. Echter net kwam ze er nog even op terug, een duurloopje op het parcours was toch wel wat anders dan in de wedstrijd he Marijke ;-).

Ik wil mijn fantastische coachen Jochem en Jasper heel erg bedanken. Ook alle supporters op en rondom het parcours, de "petjesman" en ook de mensen op de camping die erg meeleefden. Sanne, Mirte en Sara heel erg bedankt voor jullie lieve briefje met mooie tekening en engergiereepjes, familie Spriensma voor de lekkere fles wijn en de koude biertjes voor de coach en "fotograaf" ten Brinke voor de mooie loopfoto's.

Al was het gisteren eigenlijk een beetje te heet voor de triathlon, na de kwart van vandaag heb ik niets te klagen. Deze atleten kregen wat hagelstenen en regenbuien te verduren. Wel een gelukje dat ze vandaag niet hoefden te dalen. Over een half uur is de prijsuitreiking, zal wel uurtje franse tijd worden denk ik.

Morgen dus lekker naar de kust. Hopelijk is het daar wat beter weer!
Au bientot!