Bonjour de France. Het heeft alweer eens veel te lang geduurd voordat er wat nieuws kwam van mijn leven als wielrenster. Ik schrok zelf van de datum van het laatste berichtje vandaag precies 2 maanden geleden. Nu is er van alles weer gebeurd in tussentijd maar een website moet je wel beetje up to date houden. Ik zal eerst in vogelvlucht even de laatste 2 maanden doornemen en dan een aanvang maken over mijn sneeuw euh fietsstage.

In de afgelopen maanden het erg druk gehad met de trainingsopbouw, werken (meer uren dan contract, maar daar kan ik  nu dan weer van op stage) en bezigheden met onze nieuwe huis. Om met het laatste maar even te beginnen we krijgen over paar weken de sleutel van ons nieuwe huis in Leidsche Rijn. Joepie wat dichterbij Utrecht en wat meer ruimte om al die zooi van Jochem (of is het Sione?) op te ruimen. Lekker dichtbij de ijsbaan,  het zwembad en de Nedereinse Berg en vooral niet te vergeten vrienden. Met zoiets kan je het erg druk hebben en van alles moe(s)t uitgezocht en geregeld worden. Daar zijn aardig wat uurtjes in gaan zitten en we hebben slechts 7 weken van het  moment dat we de sleutel krijgen (van casco huis) en het moment dat we onze huidige stulpje moeten verlaten.

Gelukkig weet mijn mannetje precies wat er gedaan moet worden en is mijn enige taak het inpakken van dozen, waarvan ik al enkele als orgineel cadeau (ondertussen ook weer een jaar wijzer geworden) kreeg van Sjoerd en Heike (mijn oom en tante). Het zal dus tussen de bedrijven door moeten daar ik natuurlijk naast het werk ook me wil focussen op het komende wielerseizoen. Maar het is wel een leuke ontwikkeling en geeft ook veel positieve energie. Dit geldt ook voor de vrouwentriathlon, waarvan de voorbereidingen ook weer in volle gang zijn.

Eind januari heb ik mijn eerste stage al volbracht op Mallorca. We, Debby vd Berg (teamgenote) en ik hadden erg veel geluk met het weer en hebben mooi wat kilometers weg kunnen trappen. Daarnaast konden we ook mooi de kunstjes afkijken van het Skill Shimano team die in hetzelfde hotel gestationeerd bleken te zijn. Hier werden ook meteen even de grote verschillen duidelijk tussen een stage wielrenteam en triathlonteam. De ene boterhamzakjes met sportvoeding om onderweg mbv water je bidon weer te kunnen vullen tegenover een volgauto met bevoorrading mee tijdens de training. Fietsje zelf poetsen -  man mee om de fietsen te poetsen. Handwasjes in de badkuip - wasmachine in de grote teamcamper.

Wij dames van Dolmans Landscaping Cyclingteam (website bijna in de lucht) hebben het ook allemaal erg goed voor elkaar. Dit bleek op de teamdag van maandag 8 februari jl. bij fietsensponsor Van Tuyl. Fietsen, helmen, brillen, kleding, tassen alles stond klaar. We konden kennis maken met de hoofdsponsor (Dolmans Landscaping) en onze medische/verzorgende begeleiding. Verder moest natuurlijk alles vastgelegd worden op de kiek en moesten we vaak "cheesen". De smile werd buiten, in korte broek,  toch wel even iets minder en het werd een wedstrijdje wie weer het eerst binnen was. Brrr.

Op dinsdag even gauw langs David van Footconnection om wat fine tuning te doen aan mijn fietshouding. Een triatlete zit toch iets anders en ben dat gewend. Daarnaast heb ik in verhouding nogal lange stelten in verhouding tot mijn lichaamslengte. Op woensdag was ik dan ook klaar om naar de Franse Riviera te vertrekken met de insteek lekker in het zonnetje te trainen. De volgende ochtend werd ik wakker en regen, regen dat later veranderde in sneeuw. Ja maar hier kom ik niet voor. Een deel van de snelweg was afgesloten en op veel plaatsen paniek, want dit was wel erg zeldzaam. In Cannes waren deze witte vlokken helemaal uniek, zie deze nieuwsuitzending van RTL4.

Uniek, maar had het niet erg gevonden het te missen . De eerste training geschiedde dus op de tacx. Tja daarvoor ga je natuurlijk niet op stage. Gelukkig was het vrijdag schitterend weer. Strak blauwe hemel en een zonnetje.  Verdere verhalen over mijn stage hier volgend later deze week. Volgens mij is er nu eerst wel weer genoeg leesvoer!

A tout alors