Het water het koudst, de wind het hardst, maar de overwinning het mooist.

Op zondagochtend dacht ik, laat ik nog even op de website kijken en zag tot mijn grote schrik dat de watertemperatuur, door het typische Nederlandse zomerweer (kou en regen), 5 graden gedaald was. Veertien graden brrr kreeg al kippenvel achter mijn pc-tje. Dit betekend ook dat het onder de grens van 15 zit (ja kan ook nog een beetje tellen 14 komt voor 15) en dat het dus ingekort zou worden. Dit betekende wel dat er toch nog 2 kilometer ipv 2,5 gezwommen moest worden in deze niet tropische temperaturen.

Alles wat niet onder het wetsuit zit maar goed insmeren en zorgen dat je een heeeele grote blaas hebt, voordat je het water ingaat. Tja viespeuken he die triathleten maar wel lekker warm hoor. Nou ja eventjes dan. Zo wat was het water koud zeg. Het deed me denken aan het water in Queenstown in 2003 tijdens het WK Aquatlon (hebben jullie een beetje een idee Jan en Bart).

Het was weer vechten voor een plekje aan het begin en iemand (maar goed dat ik niet weet wie) dat ik graag even kopje onder wilde. Proest proest. Daar ging de rest. Het duurde even voordat ik weer in mijn ritme zat maar daarna ging het wel lekker. Op het einde kon ik gelukkig weer naar de eerste dames toezwemmen en kwamen we met zijn 3-en het water uit. Marijke, Gonny en ik.

Ik had de snellere wissel en kon als eerste beginnen aan het fietsonderdeel. 84 kilometer door de polders met windkrachtje 6. Doe maar een gokje, maar het waaide erg hard. De fietstijden waren ook een stuk langzamer dan vorig jaar. Na 1 ronde fietsen had ik al een gat van enkele minuten geslagen met de concurrentie en kon dit de tweede ronde behouden. Toen kwam voor mij de grote test, 20 km lopen.

Het eerste rondje gebruikte ik om in mijn ritme te komen en te kijken hoeveel de concurrentie eventueel zou inlopen. Als ik het tempo zou vasthouden zou de vierde titel een feit zijn. Echter pas over de finishlijn is het een feit. Ruim 6 minuten voorsprong met ingang van de laatste ronde zou genoeg moeten zijn, maar ik vind altijd eerst over die lijn dan een feestje. Echter de laatste 500-800 meter wel even flink genoten met de motor van de plaatstelijke radio naast me. De verslaggever weet me dan elke keer weer aan het lachen te maken met zijn leuke praatje.

Een fijn gevoel dat het de goede kant lijkt op te gaan. Wel wat spierpijn nu voornamelijk door de toch geringe loopinhoud maar wel een voldaan gevoel.

Marco bedankt voor het aanreiken van de voeding! Iedereen die tijden door heeft gegeven ook hartstikke bedankt, de organisatie, de fotograven (bekenden en onbekenden) en natuurlijk de supporters, zowel familie, vrienden als iedere aanwezige. Zonder al deze support is het niet hetzelfde!